Ανάσα παίρνω βαθιά να μου φύγει ο φόβοςκαι το παγωμένο αίμα ξανατρέχει άγριοχτυπώντας με μανία τους τοίχους απ᾽ τις φλέβεςμέχρι κείνες να κοκκινίσουν και να χρωματίσουν το δέρμα μου..Απέναντί σου στέκομαι αγερωχοφανής μα δυναμωμένοςξέρω πως όπως και αν σταθώ, τίποτα δε θα είναι αλλιώτικοξέρω πως ό,τι κι αν πω, τίποτα δε θα γίνει ίδιο με χθεςαπλά θέλω να με θυμάσαι μ᾽ ένα κουράγιο στο βλέμμα..
Περισσότερα... »

